Metody

 

METODA DOBREGO STARTU

Przygotowuje dzieci do podjęcia nauki szkolnej i procesu nauki czytania i pisania.

Koryguje zaburzenia percepcji wzrokowej i słuchowej, zaburzenia motoryki, zaburzenia integracji sensorycznej oraz zaburzenia orientacji w schemacie ciała i przestrzeni.

Wpływa na rozwój pozaintelektualny dziecka, np. pobudza motywację i twórczość, rozwija dojrzałość społeczną, kształci krytycyzm i uczucia wyższe.

Pomaga dzieciom leworęcznym usprawnić zdolności manualne i ułatwia proces pisania poprzez wytworzenie nawyku rysowania znaków graficznych od strony lewej ku prawej i kreślenia linii we właściwym kierunku.

Sprzyja rozwojowi funkcji językowych, spostrzegawczości, motoryki dużej i małej oraz usprawnia czynności analizatorów: wzrokowego, słuchowego i kinestetycznego (czucia ruchu).

Harmonizuje wszystkie funkcje motoryczne oraz koordynuje słuch, wzrok i ruch.

Usprawnia uwagę, pamięć, percepcję, wyobraźnię oraz koordynację wzrokowo-słuchowo-ruchową.

Struktura zajęć według Metody Dobrego Startu

W Metodzie Dobrego Startu najważniejszą rolę pełnią trzy elementy: słuch, wzrok i ruch (motoryka). Zajęcia według MDS mają zawsze charakter trzyetapowy:

zajęcia wprowadzające, na które składają się ćwiczenia orientacyjno-porządkowe (marsz przy muzyce, różne sposoby powitania, zabawy ruchowe, ćwiczenia orientacji w schemacie ciała itp.), nauka piosenki i zabawa „zagadki językowe” w celu rozwijania kompetencji językowych (wyjaśnienie trudnych słów, rozmowa na temat treści piosenki, dzielenie słów na sylaby, głoski i litery itp.);
zajęcia właściwe, które dzielą się na:
ćwiczenia ruchowe – zabawy ruchowe do treści piosenki; należy zacząć od ruchów całego ciała (motoryki dużej), a potem przejść do ruchów precyzyjnych, np. ręki (motoryki małej);
ćwiczenia ruchowo-słuchowe – angażują analizator kinestetyczny i słuchowy; dzieci mogą wystukiwać rytm słyszanej piosenki, rzucać do siebie woreczkami wypełnionymi grochem w sytuacji usłyszenia określonego słowa w piosence itp.; można używać różnych pomocy, jak: sznurki, szarfy, balony, kolorowe chusteczki, wstążki, gumy;
ćwiczenia ruchowo-słuchowo-wzrokowe – polegają na odtwarzaniu ruchem wzorów graficznych (figur geometrycznych lub liter) w rytm jednocześnie śpiewanej piosenki; po demonstracji wzoru dziecko uczy się polisensorycznie (wielozmysłowo) przez dotyk, słuch, wzrok i ruch, np. dotyka palcem po fakturze narysowanego wzoru, rysuje wzór palcem w powietrzu, rysuje go na tackach z kaszą itp.;
3.      zajęcia końcowe mają charakter ćwiczeń relaksacyjnych (masaż, ćwiczenia oddechowe), wyciszających i wokalno-rytmicznych.

 

GLOTODYDAKTYKA

Glottodydaktyka jest metodą nauki czytania i pisania opracowana przez prof. Bronisława Rocławskiego. Przywiązuje ogromną wagę do sposobu uczenia techniki płynnego czytania ze zrozumieniem, a także kształtowania nawyków czytelniczych i świadomości ortograficznej.

Prof. Rocławski jest zwolennikiem teorii mówiącej, że naukę czytania należy rozpocząć jak najwcześniej, już w momencie pojawienia się dziecka na świecie. Jej podstawą jest bowiem prawidłowa komunikacja rodziców z niemowlęciem. Należy więc jak najwcześniej ćwiczyć artykulację i trenować sprawność języka.

Zainteresowanie literami pojawia się już w drugim roku życia. W trzecim roku życia możemy już bawić się z dzieckiem literkami. Można, a wręcz powinno się ten potencjał rozwijać, wdrażać dziecko w nowe wartości poznawcze. Współcześnie pedagodzy twierdzą, że potencjał poznawczy dzieci jest tak wielki, że mogą one nauczyć się czytać już w wieku 3-4 lat.

Podstawą glottodydaktyki jest:

prawidłowy rozwój narządów mowy,
przygotowanie dzieci do syntezy i analizy fonemowej mowy (składanie i dzielenie wyrazów na głoski) – głoskowanie zgodnie z zasadami fonetyki (jak słyszymy, nie jak piszemy) w oparciu o słownik fonetyczny j. polskiego lub słownik fonetyczny B. Rocławskiego,
wykorzystanie klocków LOGO do pracy z dzieckiem.
Synteza:

synteza sylabowa —> ro-bo-cik (robocik)
synteza sylabowa z utrudnieniami (sylaby przeplatamy czynnościami, klaśnięciami, innymi sylabami lub głoskami, zmieniamy kolejność sylab) —> cik-ro-bo (robocik)
synteza morfemowa —> pies-ek (piesek)
synteza logotomowa —> zeg-ar-ek (zegarek)
synteza logotomowo-fonemowa —> lamp-a (lampa)
synteza fonemowo-logotomowa —> r-ak (rak)
synteza fonemowa —> s-y-l-a-b-i-n-k-a (sylabinka)
synteza fonemowa z utrudnieniami —> sz-ma-a-ma-f-ma-a-ma (szafa)
Analiza:

analiza sylabowa —> (ananas) a-na-nas,
analiza sylabowa z utrudnieniami (dzieci oddzielają sylaby wykonując czynności, klaśnięcia, wtrącając sylaby lub głoski) —> (kapusta) ka-hej-pu-hej-sta-hej,
analiza fonemowa —> (szkoła) sz-k-o-ł-a,
analiza fonemowa z utrudnieniami —> (but) b-…-u-…-t-…
Do głoskowania dzieci są przygotowywane poprzez:

ćwiczenia słuchu (zabawy w rozpoznawanie dźwięków z otoczenia),
ćwiczenia narządów mowy (gimnastyka buzi i języka),
ćwiczenia oddechowe.
Do czytania dzieci są przygotowywane poprzez:

perfekcyjne rozpoznawanie i wybrzmiewanie wszystkich liter (także dwuznaków i innych: „ó”, „rz”, „ch”,. ..) – wybrzmiewanie krótko, bez „dodatków” np: w przypadku głoski „m” często wybrzmiewamy  „em” lub „my”
czytanie sylab przez „ślizganie” (m->a, m->o),
czytanie wyrazów (sylabami lub „ślizganiem”),
czytanie płynne.
Do pisania dzieci są przygotowywane poprzez:

wykonywanie dużej ilości prac plastycznych (rysowanie, malowanie, lepienie, wycinanie, wydzieranie – prawidłowe trzymanie przyborów piśmienniczych),
odtwarzanie różnorodnych kształtów, także literopodobnych, kreślenie liter (pisanych) bez liniatury,
kreślenie liter (pisanych) w liniaturze,
nie dajemy dzieciom wzorców pisania liter drukowanych.
Konieczną pomocą dydaktyczną w glottodydaktyce są klocki LOGO (patrz rysunek obok).

 

METODA WERONIKI SHERBORNE

Jest to metoda Ruchu Rozwijającego – programu nastawionego na rozwijanie, poprzez odpowiednie ćwiczenia i zabawy ruchowe, takich cech, jak: poczucie własnej wartości i pewności siebie, poczucie bezpieczeństwa, odpowiedzialność, wrażliwość, umiejętność nawiązywania kontaktów z drugą osobą.

Proponowane ćwiczenia kształtują świadomość własnego ciała, pobudzają ekspresję, inwencję, relaksują. Wszystkie wymagają współdziałania z partnerem lub grupą, wyzwalając i utrwalając pozytywne emocje. Szczególną rolę metoda ta odgrywa w pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, lękliwymi, z powodzeniem jest też stosowana w przypadkach głębszych zaburzeń rozwojowych.

 

PEDAGOGIKA ZABAWY

Jest koncepcją zakładającą wspieranie rozwoju całej osobowości człowieka i łączy w sobie założenia i metody różnych kierunków psychologii i pedagogiki humanistycznej, służące do aktywizacji przeżyć. Pedagogika zabawy opiera się na nast. zasadach:

wspieranie percepcji, zdolności nawiązywania kontaktów, współżycia i wchodzenia w relacje z ludźmi, ponieważ umożliwiają one rozwój samoświadomości
inspirowanie do wyrażania siebie, doświadczania radości eksperymentowania, wspierania twórczej działalności
człowieka traktuje holistycznie jako osobę złożoną z ciała, duszy i umysłu, osobę uczącą się całościowo i funkcjonującą w swoich różnorodnych odniesieniach: Ja-Ty- My (społeczeństwo – środowisko ekologiczne – czas)
uczenie się polega na samodzielnym uświadamianiu sobie i formułowaniu celów, dochodzeniu do nich i ocenianiu osiągniętych rezultatów
Oddziaływanie – wychowanie i nauczanie globalne, ma na celu połączenie aspektów emocjonalnych i poznawczych. Zarówno tradycyjne nauczanie, jak również cała nasza kultura, są w sposób jednostronny silnie zorientowane na rozwój intelektu. Pedagogika zabawy dąży do przeciwstawienia się tej tendencji. Umysł człowieka może przyczynić się do pełnego rozwoju jednostki tylko wtedy, gdy pozostaje w rzeczywistym kontakcie z uczuciami i doświadczeniami, pozostając w dobrych kontaktach i relacjach z innymi ludźmi.

Do realizacji celów Pedagogika Zabawy wykorzystuje liczne metody obejmujące: elementy zabawy, twórczości artystycznej, pracy z ciałem, identyfikację, odgrywanie ról, podróżowanie w fantazji i wyobraźni, ćwiczenia relaksacyjne, informację zwrotną.